Bron van dit artikel


Datum plaatsing: 15-01-2026 12:02:00

Martin Jol wordt 70 en blikt terug

Martin Jol heeft al negen jaar geleden een punt gezet achter zijn voetballoopbaan. Zowel als speler en als trainer was hij actief bij zo’n 1400 wedstrijden in binnen en buitenland.

Hij speelde en trainde in Nederland, Engeland en Duitsland. Martin blikt terug…

 

JAC
"Kijk, ik heb er bij elkaar als speler en trainer zo’n 1400 wedstrijden op zitten. Toen ik bij JAC begon, van mijn 6e tot mijn 15e, heb ik daar een geweldige jeugd gehad. Als pupil heb ik altijd erg genoten van het spelletje”, opent Martin het gezellige en openhartige gesprek. Martin speelde 8 jaar bij JAC, en debuteerde in het eerste team in de nacompetitie op 15 jarige leeftijd, als B junior, tegen Haaften. Hij scoorde daarin tweemaal waardoor  JAC met 3-1 won. "Toen ik bij JAC begon (later gefuseerd met SV’35 tot SVC’08, red.) was ik een spits. Ik werd bij het aansprekende jaarlijkse voetbal toernooi in Toulon (Frankrijk), topscorer in Jong Oranje. Maar ik kan mij ook herinneren, dat ik in Cannes, met Jantje Peters (oud speler van NEC, red.) op het middenveld speelde in de UEFA jeugd. In mijn ogen was hij één van de beste spelers, die Nederland ooit gehad heeft. Na JAC heb ik vanaf mijn 15e in de regionale jeugd bij ADO gespeeld. Met veel kameraden in alle vertegenwoordigende elftallen van Oranje. Dat was ook een mooie tijd, maar anders dan bij JAC. Toen moest alles en werd het allemaal wat serieuzer. Het opmerkelijke is dat 9 spelers uit mijn (jeugd) elftal, een contract kregen. Fantastisch natuurlijk." Martin doelt op o.a.: Tscheu la Ling, Martin Toet, Johnny Dusbaba en Leen Swanenburg. De lijst van de toenmalige talenten bij ADO was oneindig." ADO won in die tijd hun eigen zeer bekende ADO jeugdtoernooi en werden Nederlands kampioen door Ajax in Zeist te verslaan. "ADO had toen één van de beste jeugdopleidingen van Nederland."

 

 

Martin vervolgt: "Dit was eveneens in de periode dat ADO met Holland Sport fuseerde. Ik vind het nog steeds jammer dat de toenmalige wethouder Vink, door deze fusie, onbedoeld, Holland Sport de nek omdraaide en er sindsdien maar 1 profclub is. Dat is nog steeds jammer voor het Haagse voetbal." Er werden tijdens die fusie, in 1971, slechts drie spelers van Holland Sport overgenomen Sjaak Roggeveen, Paul Roodnat en Woody Louwerens.



Toen begon het serieuze werk
”Van mijn 17e tot mijn 21e heb ik een fantastische tijd bij FC Den Haag. Het leven als beginnende prof was niet altijd gemakkelijk, maar wel heel leerzaam en leuk. Wij speelden in die periode ook weer in alle vertegenwoordigde Oranje elftallen met elkaar. Dat was uniek voor ADO en is later nooit meer gebeurd." ADO speelde Europees voetbal en won de KNVB beker met spelers als: Aad Mansveld, Aad Kila, Leo de Caluwé, Henk van Leeuwen om er maar een paar te noemen. "Met Boskov als trainer hadden we een goede mix : Oom Aad en z’n neefjes werden ze ook wel genoemd. Toen begon eigenlijk het serieuzere werk." Martin werd als rechtervleugelverdediger verkocht aan Bayern München. "Die tijd is niet te vergelijken met je jeugd jaren. ik speelde samen met spelers als: Paul Breitner, Uli Hoeness, Karl-Heinz Rummenigge en doelman Sepp Maier. Een grote stap, maar ook weer leerzaam. Een belangrijke les was, dat je je altijd als prof moet doorzetten. Dat kon ik toen niet opbrengen door de grote concurrentie en door heimwee, maar later in mijn profloopbaan zeker wel. Je kunt alleen maar slagen in het voetbal als je er alles voor (op)geeft." Martin ging na één jaar Bayern naar FC Twente, waar hij bijna drie jaar gespeeld heeft. "Ja, en met veel plezier. Veel bossen, maar geen Noordzee en strand, maar dat nam ik nu wel op de koop toe. Wat mij vooral bijstaat is dat ik die tijd mijn debuut maakte in het grote Nederlands elftal. Leuke anekdote was toen wij tegen Bayern vriendschappelijk speelde ik Klaus Augenthaler en Karl-Heinz Rummenigge tegen kwam, mijn voormalige ploeggenoten. Tijdens de warming up met Oranje kwamen ze mij wel even begroeten."

 

 

Geen WK, wel het Mini WK
"In 1978 zat ik bij de laatste 25 voor het WK in Argentinië. In Kerkrade moest ik de laatste oefenwedstrijd met Oranje spelen tegen Polen B. In die wedstrijd was ik één van de betere en hoopte op de uitverkiezing van het WK. Toch was het Ernst Happel, die op het laatste moment zijn veto uitsprak. Hij haalde Wim Suurbier, die toen op zijn laatste benen liep, bij Schalke in de Bundesliga. Happel zei: Ik wil ervaring op die plek." Martin ging niet mee , maar mocht wel het mini WK spelen. "Natuurlijk jammer, maar joh, ik heb nog wel De Copa de Oro de Campeones Mundiales, ook wel Mundialito (Mini-WK voetbal) genaamd gespeeld. Dat werd gehouden van 30 december 1980 tot 10 januari 1981. Ik speelde daar ook rechter vleugelverdediger."


Via Twente naar Engeland
Martin kreeg, nadat hij één seizoen had gespeeld bij FC Twente, een aanbieding van Arsenal. "Klopt, toen vond ik het door mijn eerdere ervaring in Duitsland nog te vroeg om daar op in te gaan”. Een jaar later werd hij gebeld door Ronny Allen, de manager van West Bromich Albion.  "Op zijn uitnodiging ben ik daar geweest en heb daar uiteindelijk 4 jaar gevoetbald. Wat mij later van pas zou komen als trainer in Engeland. Ik heb het daar geweldig naar mijn zin gehad. De spelers deden er werkelijk alles aan om het naar je zin te maken. Daarom kon ik mij ook gemakkelijk aanpassen. Dat is tevens het probleem dat er dikwijls zoveel voetballers mislukken in het buitenland." Martin wilde eigenlijk na die 4 jaar terug naar Nederland. "Mijn verhuiswagen stond al klaar en reed weg. Maar, in een leeg huis werd ik gebeld door Howard Wilkinson of ik naar Sheffield Wednesday wilde komen, maar dat deed ik niet, want 4 jaar in the Midlands vond ik wel genoeg. Maar daarna belde Bobby Gould. In Engeland een grote naam, hij was de manager van Coventry City. "Bobby zei: ‘wat wil je hebben om je over te halen hier te komen voetballen? Ik noemde toen een gek bedrag. Ik dacht dat doet hij toch niet. Hij antwoordde echter met: ‘nou dat is goed’. Daar ben ik toen, met frisse tegenzin naar toe gegaan, maar dat was geen succes. Ik heb altijd geleerd als je je ergens aan verbindt moet je dat met passie doen. Heb je die passie niet moet je er niet aan beginnen."

Trainer
‘Martin, het is opvallend dat je als enige Nederlander heb gespeeld in Engeland, Duitsland en Nederland, maar ook in diezelfde landen trainer bent geweest.' "In Duitsland was ik de Duitser onder de Duitsers en in Engeland de Engelsman onder de Engelsen. Als voetballer had ik daar al ervaring opgedaan en dat is voor mij ontzettend belangrijk geweest. Je had toen al de tijd om je aan te passen aan de cultuur. De voetbalcultuur tussen die twee landen is namelijk niet te vergelijken. Dat is ook de reden dat ik mij in Brabant (RKC) en Limburg (Roda, waarmee hij de KNVB beker won, red.) makkelijk heb kunnen aanpassen."

 

 

 

De tijd na ADO,  vier seizoenen en Scheveningen, 1 jaar en 3 maanden, plus de ervaring opgedaan bij Roda ( bekerwinnaar in zijn 1e jaar, red.) en RKC (6 seizoenen) hebben Martin een schat aan ervaring gegeven. "Bij RKC waren ze echt blij met ons. We begonnen met 3(!) punten in november (red. dat is het laagste puntentotaal in de geschiedenis). Een jaar later haalden we 59 punten en haalden op doelsaldo net geen Europees voetbal (red. Sprookje van Waalwijk)." Dit feit bleef niet onopgemerkt in Nederland, want Martin werd ook trainer het jaar.

"Achteraf kan ik concluderen, dat ik overal een mooie tijd heb gehad ( Martin werkte als trainer in Engeland, Duitsland en Nederland, red.). "Bij Tottenham Hotspurs, mijn favoriete Engelse club, heb ik een top periode gehad, maar natuurlijk ook stressvol. Dat brengt het werken in Premier League met zich mee. Buiten een paar routiniers had ik vooral jonge Engelse spelers die ik op dat niveau wegwijs kon maken in het voetbal. Op een gegeven ogenblik, in mijn 2e seizoen, had  ik zeven Engelse spelers, die hun debuut maakten in het Engelse nationale team. En dat was uniek”. Martin doelt op:  Paul Robinson, Ledley King, Jermain Defoe, Michael Carrack, Jermaine Jenas, Anthony Gardner, Aron Lennon en Darren Bent. ", Dat was een prima tijd, waar Spurs, via de league, 2 x Europees voetbal haalde, dat in 23 jaar niet meer gebeurd was . "Bij de Spurs noemden ze dat Glory Glory Nights"

Martin vervolgt: "Mijn tijd in de Bundesliga, bij HSV was onvergetelijk. We  haalden in dat jaar de halve finale Europa League en de halve finale van de DFB Bokal. In tegenstelling tot mijn tijd bij Bayern München, kon ik nu wel genieten van het leven in Duitsland en de Bundeliga. We haalden  Europees voetbal via de competitie. Duitsland is een geweldig land, heeft een geweldige competitie, waar gemiddeld meer toeschouwers stadions bezoeken, dan in Engeland.  Eigenlijk had ik bij HSV langer moeten blijven. Maar na 1 jaar kwam Ajax en die bood mij een geweldig 5 jarig contract aan, maar mijn zaakwaarnemer zei weet je wat, we doen 3 jaar voorlopig."

Martin kwam bij Ajax, de club, die op dat moment 21 miljoen schuld had, er liepen teveel selectiespelers rond en was (slechts) 4e geworden in de competitie. ‘Hoe verliepen je eerste maanden bij Ajax? "Ik had bij Ajax twee maanden nodig om er een enorme transitie door te voeren en er weer het typische aanvallende Ajax voetbal van te maken, maar zonder investeringen.  Na een moeizame start  behaalden we, in het eerste jaar, een ongekend aantal punten (85, red.) en waren 10 maanden lang ongeslagen. De meeste goals voor 156 goals, in alle competities, en de minste goals ooit tegen. In een heel jaar, thuis in de Arena, maar vier goals tegen. Iedere thuiswedstrijd was een feest."

Martin won met Ajax, in zijn 1e jaar, de KNVB beker en plaatsing voor de Champions League voor het eerst in 7 jaar. Daarna ging Martin terug naar Engeland, naar Fulham, als opvolger van Mark Hughes.

"Bij de Spurs was het top, maar Fulham was wel een warmere club en dat vooral door de mensen die er werkten."Martin’s laatste club was Al-Ahly in Egypte, waar hij tijdens het seizoen Vitor Perreira opvolgde. "We werden kampioen met Al-Ahly. Ik heb daar een geweldige tijd. Ik woonde daar aan de Nijl in het oude paleis van koning Farouk." Na Egypte sloot Martin zijn trainersloopbaan af.

 

‘Wat doe je tegenwoordig?'
"Sinds ik gestopt ben kijk ik nog steeds veel voetbalwedstrijden, maar besteed ik veel aandacht aan mijn familie. Ik ben een grote liefhebber van kunst en ook mijn Duitse herdershonden geven ons leven een extra dimensie, Ik had er vier en ik heb er nu nog twee. Fantastische dieren waarvan ‘Buddy’ in 2025 bijna alle shows won en in december Nederlands kampioen werd, in alle rassen, in Leeuwarden. Ook is hij, vorige maand, Belgisch kampioen geworden. Pas geleden ben ik in Hamburg geweest en ook hebben wij nog (steeds) een huis in Londen, waar we nog regelmatig naar toe gaan om dan bij de Spurs en Fulham, maar ook bij West Bromich Albion, in West Bromich, wedstrijden te bezoeken op uitnodiging." Overal waar hij getraind heeft is  hij  nog een graag geziene gast.