Bron van dit artikel


Datum plaatsing: 01-02-2005 23:30:00

De held nr 06: Piet de Zoete

Hij treedt zelden op de voorgrond, maar is wel heel vaak 'op' de club te vinden. Piet de Zoete heeft, zoals dat zo mooi heet, een klein profiel. Laat hem op de achtergrond zijn werk maar doen.

Zaken van (voetbal)technische aard. Spelers bekijken, trainingen, als het maar direct met het spelletje te maken heeft. Een stille kracht. Verwacht uit zijn mond geen boude uitspraken. Plooibaar, maar boven alles zeer loyaal.

Onder het motto: problemen los je intern op. Iemand die sinds hij zich op zijn achttiende bij de club meldde (hij kwam van Loosduinen) met een onzichtbare navelstreng aan de club lijkt te hebben verbonden. In tijden van (hoge) nood is daar altijd nog Piet de Zoete, de ideale troubleshooter. Niet omdat hij het opzoekt, maar omdat het op zijn weg komt. Kritisch, maar nooit opgestapt vanwege een conflict. Zelfs niet in de tijd dat voorzitter en dwingeland Dingeman Stoop met Pim van de Meent als trainer kwam aanzetten en De Zoete (die het tweede team onder zijn hoede had) achteloos terzijde schoof. Een ander zou zich geschoffeerd hebben afgewend, maar Piet niet. Hij bleef en overleefde met gemak De Stoop.

Inmiddels is een beetje in de vergetelheid geraakt dat fysiotherapeut en dierenliefhebber Piet de Zoete ook heel aardig kon voetballen. Op de linkerflank kon hij op elke positie goed uit de voeten. Een echte balafpakker met een fantastische bloktackle. Hij was een niet weg te denken pion in de 'gouden' ADO-periode. Het leverde hem drie interlands op. Hij debuteerde als invaller tegen Oostenrijk. En De Zoete wist zich in goed 'Haags' gezelschap: Harrie Heijnen en Kees Aarts stonden in de basis. Dat is daarna nooit meer voorgekomen, drie ADO'ers tegelijk in Oranje.